علی ای همای رحمت تو چه آيتی خدا را
 که به ما سوا فکندی همه سايه هما را
 
 دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بين
 به علی شناختم من به خدا قسم خدا را
 
 مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
 بشرار قهر سوزد همه جان ما سوا را
 
 برو ای گدای مسکين در خانه علی زن
 که نگين پا دشاهی دهد از کرم گدا را
 
 به جز از علی که گويد به پسر که قاتل من
 چو اسير توست اکنون به اسير کن مدارا ؟
 
 به جز از علی که گويد به پسر که قاتل من
 چو اسير توست اکنون به اسير کن مدارا ؟
 
 چو به دوست عهد بندد ز ميان پاک بازان
 چو علی که ميتواند که به سر برد وفا را ؟
 
 نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
 متحيرم چه نامم شه ملک لا فتی را !
 
 به دو چشم خون فشانم هله ای نسيم رحمت
 که ز کوی او غباری به من آر توتيا را
 
 به اميد آن که شايد برسد به خاک پايت
 چه پيامها سپردم همه سو ز دل صبا را
 
 چو تويی قضای گردان به دعای مستمندان
 که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را
 
 چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم ؟
 که لسان غيب خوشتر بنوازد اين نوا را
 
 همه شب در اين اميدم که نسيم صحبگاهی
 به پيام آشنايی بنوازد آشنا را
 
 ز نوای مرغ يا حق بشنو که در دل شب
 غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهريارا
 

شاعر : شهريار ( سيد محمد حسين بهجت تبريزي )